De nieuwe wetgeving is te ingewikkeld voor ouders

In de wereld van jeugdzorg is het van cruciaal belang dat ouders zich gesteund voelen, in plaats van dat ze aan zichzelf gaan twijfelen. Gisteren sprak ik een vader die vol onzekerheid naar mij toe kwam. Hij vertelde dat een jeugdzorginstelling, waar zijn kind in behandeling is, had gesuggereerd dat hij en zijn vrouw therapie nodig hadden. De reden? Hun kind had gezegd dat ze "slechte ouders" waren. Zonder verdere verdieping werd direct geconcludeerd: "Jullie moeten in therapie!"

Deze vader vroeg mij: Ben ik wel een goede vader?

Wat ik zag, was een betrokken ouder die samen met zijn vrouw alles op alles zette om hun kind te ondersteunen. Ze voerden gesprekken, losten conflicten op en deden meer dan wat binnen hun mogelijkheden lag. Maar door één opmerking van een hulpverlener begonnen zij te twijfelen aan zichzelf, terwijl ze zelf geen probleem ervoeren.

Mijn antwoord was helder: Je moet alleen hulp zoeken als je zélf een probleem ervaart. Ouders zijn de experts als het gaat om hun eigen kind. Zij kennen hun kind het beste en kunnen vaak zelf goed inschatten wat nodig is.

Dit zette mij aan het denken. Hoe vaak creëren hulpverleners onnodige problemen door aannames te doen? Wat als we stoppen met het aanwijzen van "problemen" en in plaats daarvan echt luisteren naar de hulpvragen van ouders en jeugdigen? Dit zou niet alleen enorm veel tijd en geld besparen, maar vooral de onzekerheid bij ouders verminderen.

Door ouders in hun kracht te zetten en hen serieus te nemen in hun rol als opvoeder, bouwen we aan vertrouwen en samenwerking. Dat is de basis voor echte verandering en duurzame hulpverlening.

Wat denken jullie? Hoe kunnen wij als professionals beter aansluiten bij de daadwerkelijke behoeften van ouders en jongeren?